شعر عشق

روزی به خاطر ماندنی بود                روزی پر از شادی و اندوه

آن روز با هم زیر باران                    آن روز با هم پای آن کوه

لحن صدایت صاف و ساده                 سمفونی نتهای احساس

با طعم لبهایت عجین بود                    افسون طعم تند ریواس

در متن قصه دور آتش                      حور و پری در رقص و آواز

در چشم من اما تو بودی                    هم قصه و هم قصه پرداز

تو مثل آهو می دویدی                      بی اعتنا زیبا و محجوب

من چون پلنگی در کمینت                  در انتظار فرصتی خوب

من خیز و تو جست و سرآخر             این بار هم شد مثل هر بار

تیرم دوباره خورد بر سنگ                این بخت بد با من نشد یار

طغیان سیلم ماند در گل                     خشکید و تا دریا نیامد

این بار هم خیز پلنگم                        تا ماه تو بالا نیامد

می خواستم -گر چه نگفتم-                 تنها امید من تو باشی

در خوابهای من زنی بود                   میخواستم آن زن تو باشی

هر چند یاد تو همیشه                        در گامهای من نفس بود

اوج بلند قله هایت                        افسوس دور از دسترس بود